Η θάλασσα μέσα μου...

Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2014

Η Ναυμαχία της Σαλαμίναςδιεξήχθη στις 22 Σεπτεμβρίου του 480 π.Χ, στα Στενά της Σαλαμίνας μεταξύ της συμμαχίας των ελληνικών πόλεων-κρατών και της Περσικής Αυτοκρατορίας. Η ναυμαχία της Σαλαμίνας αποτέλεσε την σημαντικότερη σύγκρουση και την αρχή του τέλους της δεύτερης περσικής εισβολής στην Ελλάδα, η οποία ξεκίνησε το 480 π.Χ.Αρχικά, οι Έλληνες σχεδίαζαν να σταματήσουν τους Πέρσες στις Θερμοπύλες και στο Αρτεμίσιο . Στη μάχη των Θερμοπυλών, οι Πέρσες εξολόθρευσαν τους Έλληνες, χάρη στην προδοσία του Εφιάλτη. Στο Αρτεμίσιο, ο συμμαχικός στόλος έχασε περίπου τα μισά πλοία του, ενώ ο περσικός στόλος έχασε το 1/4 των πλοίων του. Μόλις οι Σύμμαχοι πληροφορήθηκαν για την καταστροφή στις Θερμοπύλες αποφάσισαν να υποχωρήσουν. Αυτό επέτρεψε στους Πέρσες να καταλάβουν τη Βοιωτία και την Αττική.Οι Πελοποννήσιοι ήθελαν να σταματήσουν τον περσικό στόλο στον Ισθμό της Κορίνθου. Παρ' όλ' αυτά, ο Αθηναίος στρατηγός και πολιτικός Θεμιστοκλής έπεισε τους Έλληνες να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στη Σαλαμίνα, ελπίζοντας ότι μια νίκη θα εμπόδιζε τους Πέρσες να εισβάλουν στην Πελοπόννησο. Ο Θεμιστοκλής ανάγκασε τονΞέρξη να επιτεθεί στα Στενά της Σαλαμίνας, όπου η αριθμητική υπεροχή των Περσών ήταν άχρηστη και προβληματική. Στη ναυμαχία, ο ελληνικός στόλος πέτυχε μια σημαντική νίκη, αφού κατέστρεψε 300 περσικά πλοία.Μετά τη ναυμαχία, ο Ξέρξης, μαζί με ένα μεγάλο μέρος του στρατού, επέστρεψε στην Ασία, ενώ για την υποταγή της Ελλάδος παρέμεινε ο Μαρδόνιος με τον υπόλοιπο περσικό στρατό. Αλλά το 479 π.Χ. οι Πέρσες υπέστησαν σοβαρή ήττα στις Πλαταιές και στη Μυκάλη και σταμάτησαν τις επιθέσεις τους στην ηπειρωτική Ελλάδα. Λίγο αργότερα, οι Έλληνες πέρασαν στην αντεπίθεση. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, αν οι Πέρσες νικούσαν στη Σαλαμίνα, θα είχε σταματήσει η ανάπτυξη της Ελλάδος, και κατά συνέπεια ο δυτικός πολιτισμός δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα. Γι' αυτό, η ναυμαχία της Σαλαμίνας θεωρείται από τις πιο σημαντικές μάχες στην ανθρώπινη ιστορία!!!

Ναυμαχία του Γέροντα

Η ναυμαχία αυτή ήταν η μεγαλύτερη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και έλαβαν μέρος 100 Τουρκικά Αιγυπτιακά Αλγερινά και Τυνησιακά πλοία εναντίον 75 περίπου Ελληνικών πλοίων. Ο Ισλαμικός στόλος συνετρίβη και μάλιστα συνελήφθη αιχμάλωτος ο ναύαρχος της Τυνησίας.
Έλαβε χώρα στις 29 Αυγούστου 1824 απέναντι από τη Λέρο, ανάμεσα στον τουρκοαιγυπτιακό στόλο, υπό την αρχηγία του Ιμπραήμ και του Χοσρέφ Πασά, και του ελληνικού, που αποτελούνταν κυρίως από πυρπολικά από την Ύδρα και τις Σπέτσες και που διοικούσε ο Ανδρέας Μιαούλης. Την ναυμαχία παρακολούθησαν πολλοί κάτοικοι της Λέρου από τα υψώματα του νησιού. Πολλά τουρκικά πλοία χάθηκαν, ενώ ο Υδραίος Βατικιώτης πυρπόλησε μια τυνησιακή φρεγάτα. Ο Τουρκικός στόλος διασπάσθηκε, ενώ μετά την πυρπόληση τολμηροί ψαράδες πλησίασαν με τα καΐκια τους και λαφυραγώγησαν το πεδίο της μάχης. Με το τέλος της μέρας ο τουρκικός στόλος αποσύρθηκε προς την Αλικαρνασσό.
Αξιολόγηση της μάχης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ναυμαχία του Γέροντα εξασφάλισε τη Σάμο από τον τουρκικό στόλο, ενώ από τη μάχη έμεινε γνωστή η φράση «κάνω τσατάλια» (καταστρέφω) από το όνομα του κόλπου της Μικράς Ασίας κοντά στον οποίο έγινε η ναυμαχία. Αν η ναυμαχία αυτή είχε διαφορετικό αποτέλεσμα θα είχε καταστραφεί πιθανότατα η Σάμος με αποτέλεσμα να ολοκληρωθεί το σχέδιο των Οθωμανών για την καταστροφή του ναυτικού των Ελλήνων πριν την εισβολή τους στην Πελοπόννησο από τη θάλασσα. Στα πλαίσια αυτού του σχεδίου καταστράφηκαν τα Ψαρά από τον Τουρκικό στόλο και η Κάσος από τον Αιγυπτιακό στόλο, ενώ νωρίτερα είχε καταπνιγεί η επανάσταση στην Κρήτη. Η ήττα αυτή ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία του Οθωμανικού ναυτικού αν ληφθεί υπόψη ότι τα Ελληνικά πλοία δεν ήταν πολεμικά αλλά εμπορικά εξοπλισμένα. Παρ' όλο που η Σάμος σώθηκε και μετά την Επανάσταση, μολονότι δεν ενώθηκε με την Ελλάδα έμεινε ανεξάρτητη, οι Οθωμανοί συνέχισαν την εκτέλεση του σχεδίου τους με την εισβολή του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο την επόμενη χρονιά. Αν όμως είχαν νικήσει τον Ελληνικό στόλο η Ελλάδα θα είχε υποδουλωθεί πριν προλάβουν να έρθουν οι Ευρωπαίοι και η ναυμαχία του Ναβαρίνου δεν θα είχε γίνει ποτέ.

Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2014

Αυτοί είναι οι καρχαρίες που εύχεσαι να μην συναντήσεις ποτέ !!!!

Πρωταγωνιστές σε ανατριχιαστικά θρίλερ και εντυπωσιακά ντοκιμαντέρ, οι αιμοβόροι κυνηγοί της θάλασσας είναι το φόβητρο των θαλασσών με δεκάδες επιθέσεις να καταγράφονται ετησίως. Ποιά είναι όμως αυτά τα θαλάσσια τέρατα με τα εφιαλτικά σαγόνια και πόσο θανατηφόρα είναι τελικά;
Ας γνωρίσουμε λοιπόν εκ του ασφαλούς, τα δέκα πιο θανατηφόρα είδη καρχαριών, ξεκινώντας απο το λιγότερο επικίνδυνο και σπάνιο είδος και φτάνοντας στον αιμοβόρο «βασιλιά των καρχαριών».

10. Γαλάζιος Καρχαρίας
- 13 καταγεγραμμένες επιθέσεις, 4 θανατηφόρες-
Επιστημονική ονομασία: Prionace glauca, κατοικεί σε βαθιά νερά στους εύκρατους και τροπικούς ωκεανούς του κόσμου. Προτιμώντας τα πιο ψυχρά νερά, οι γαλάζιοι καρχαρίες μεταναστεύουν σε μεγάλες αποστάσεις, για παράδειγμα από τη Νέα Αγγλία στη Νότια Αμερική.Τρέφονται κυρίως με μικρά ψάρια και καλαμάρια, αλλά δε θα πει όχι και σε ένα μεγαλύτερο θήραμα.

9.Καρχαρίας Αλωνιστής
-16 καταγεγραμμένες επιθέσεις, 0 θανατηφόρες-
Επιστημονική ονομασία: Carcharhinus brevipinna. Ονομάζεται αλωνιστής γιατί κάνει κύκλους γύρω απο το θύμα πριν επιτεθεί. Εμφανίζεται σε τροπικές και εύκρατες περιοχές με ζεστά νερά σε όλο τον κόσμο, εκτός από το ανατολικό Ειρηνικό Ωκεανό. Κινείται σε βάθος 100 μέτρων αν και γενικά προτιμά τα ρηχά
νερά.

8.Σφυροκέφαλος Καρχαρίας
- 16 καταγεγραμμένες επιθέσεις, 0 θανατηφόρες-
Ονομάστηκε έτσι για την ασυνήθιστη και ξεχωριστή δομή του κεφαλιού του, που είναι ισοπεδωμένο σε σχήμα σφυριού. Σφυροκέφαλοι έχουν βρεθεί σε θερμότερα νερά κατά μήκος των ακτών και τις υφαλοκρηπίδες και γενικά κινούνται σε κοπάδια. Συνήθως εντοπίζονται κοντά στα νησιά Cocos, στην Κόστα Ρίκα.

7.Μπρούτζινος Καρχαρίας
- 17 καταγεγραμμένες επιθέσεις, 0 θανατηφόρες-
Εμφανίζονται κυρίως σε εύκρατα γεωγραφικά πλάτη. Έχουν εντοπιστεί ξεχωριστοί πληθυσμοί τους στον Ατλαντικό, στα ανοικτά της νότιας Αφρικής, στο βορειοδυτικό και ανατολικό Ειρηνικό, και σε όλη την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, ενω έχουν εντοπιστεί διάσπαρτα κοπάδια και σε περιοχές του ισημερινού. Αυτό το είδος μπορεί να βρεθεί σχεδόν παντού. Από υφάλμυρα ποτάμια και εκβολές ποταμών, σε αβαθείς κόλπους και λιμάνια και σε παράκτια νερά 100 μέτρων βαθους.

6.Μαυροπτέρυγος καρχαρίας
- 28 καταγεγραμμένες επιθέσεις, 1 θανατηφόρα-
Εμφανίζεται συνήθως στα παράκτια τροπικών θαλασσών σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των υφάλμηρων οικοτόπων. Έχει ένα συμπαγές, ατρακτοειδές σώμα με ένα μυτερό ρύγχος, μεγάλες σχισμές βραγχίων, ενω δε διαθέτει κορυφογραμμή μεταξύ των ραχιαίων πτερύγιων. Τα περισσότερα άτομα του είδους έχουν μαύρες άκρες στα θωρακικά, ραχιαία, πλαϊνά και ουραία πτερύγια. Φτάνει συνήθως σε μήκος το 1,5 μέτρο.

5. Γκρίζος Καρχαρίας
- 32 καταγεγραμμένες επιθέσεις, 3 θανατηφόρες-
Γνωστός και ως καρχαρίας-Τίγρης της άμμου, συναντάται στα παράκτια ύδατα σε όλο τον κόσμο. Παρά την τρομακτική εμφάνιση, τα εντυπωσιακά στραβά δόντια και τις ισχυρές ικανότητές του στην κολύμβηση, είναι ένα σχετικά ήρεμο και βραδυκίνητο ζώο, ενω δεν επιτίθεται, παρα μόνο αν προκληθεί. Είναι το πιο συνηθισμένο είδος καρχαρία σε δημόσια ενυδρεία σε όλο τον κόσμο, λόγω του αρκετά μεγάλου μεγέθους του και της μεγάλης προσαρμοστικότητας του στις συνθήκες αιχμαλωσίας σε σχέση με άλλους μεγάλους καρχαρίες.

4. Καρχαρίας των Γκαλαπάγκος
- 39 καταγεγραμμένες επιθέσεις, 7 θανατηφόρες-
Το είδος αυτό προτιμά καθαρά περιβάλλοντα κοντά σε υφάλους γύρω από ωκεάνια νησιά. Είναι ενα μεγάλο είδος που φτάνει συχνά σε μήκος τα 3,7 μέτρα και βάρος τα 85 κιλά. Ο καρχαρίας των Γκαλάπαγκος έχει το χαρακτηριστικό ατρακτοειδές σχήμα του «υφαλοκαρχαρία»: ψηλό πρώτο ραχιαίο πτερύγιο, το οποίο έχει μια ελαφρώς στρογγυλεμένη άκρη και εξέχει πάνω από το τις πίσω άκρες των θωρακικών πτερυγίων. Οι καρχαρίες των Γκαλαπάγκος είναι αρκετά επιθετικοί, ενω η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) έχει αξιολογήσει αυτό το είδος ως σχεδόν απειλούμενο, καθώς έχει ένα αργό ρυθμό αναπαραγωγής (τα θηλυκά γεννούν 4 με 16 μικρά κάθε 2 με 3 χρόνια)

3.Καρχαρίας Ταύρος
- 39 καταγεγραμμένες επιθέσεις, 7 θανατηφόρες-
Το όνομα τα λέει όλα, πόσο μάλλον ο αριθμός επιθέσεων. Απο τους πιο επιθετικούς και απρόβλεπτους καρχαρίες της λίστας, ο καρχαρίας Ταύρος είθισται να επιτίθεται σε ανθρώπους, απρόκλητα και χωρίς να έχει την ανάγκη να τραφεί. Απαντάται συνήθως στα νερά της Νικαράγουα

2. Καρχαρίας Τίγρης
- 88 καταγεγραμμένες επιθέσεις, 27 θανατηφόρες-
Ο καρχαρίας τίγρης είναι ένα αρπακτικό, γνωστό για τις περίεργες διατροφικές του συνήθειες. Γνωστός και ως «σκουπιδιάρης», τρέφεται όχι μόνο με ψάρια, φώκιες, πουλιά, μικρότερους καρχαρίες, καλαμάρια, χελώνες και δελφίνια, αλλά πολλοί καρχαρίες του είδους έχουν βρεθεί με πινακίδες, απόβλητα ή κομμάτια παλιών ελαστικών στο πεπτικό τους σύστημα.

1.Μεγάλος Λευκός Καρχαρίας
- 244 καταγεγραμμένες επιθέσεις, 65 θανατηφόρες-
Ο φόβος και ο τρόμος των θαλασσών, βασιλιάς των θαλάσσιων σαρκοφάγων. Ο μεγάλος λευκός κολυμπάει συνήθως στις παράκτιες περιοχές όλων σχεδόν των θαλασσών, όπου μπορεί να βρει την λεία του, ενώ είναι ίσως ο μεγαλύτερος καρχαρίας της λίστας, αφού φτάνει σε μέγεθος τα 6 μέτρα

New Leviathan Whale Attacks

Illustration by C. Letenneur, Muséum National d'Histoire Naturelle, Paris, France

Evoking the poster for the original summer blockbuster, a new species of killer sperm whale attacks a baleen whale in an illustration.

Dubbed Leviathan melvillei—an homage to Moby-Dick author Herman Melville—the recently unearthed fossil sea monster lived about 13 million years ago in waters atop what's now a Peruvian desert, according to a study published by the journal Nature on Wednesday.

Living alongside the largest sharks ever known, the raptorial—meaning actively hunting—whale measured about 60 feet (18 meters) in length, about as big as a modern male sperm whale.

But whereas modern sperm whales feed primarily on squid, Leviathan's large teeth—some of which measured more than a foot (36 centimeters) long—suggest the whale hunted more challenging prey, including perhaps its close whale relatives.

"It was probably a very powerful and frightening animal, so it fits well with the description Melville made of Moby-Dick," said lead study author Olivier Lambert, a paleontologist at the National Museum of Natural History in Paris.

http://ngm.nationalgeographic.com/2010/08/whale-evolution/barnes-photograph

Blue whales are the largest animals ever known to have lived on Earth. These magnificent marine mammals rule the oceans at up to 100 feet (30 meters) long and upwards of 200 tons (181 metric tons). Their tongues alone can weigh as much as an elephant. Their hearts, as much as an automobile.

Blue whales reach these mind-boggling dimensions on a diet composed nearly exclusively of tiny shrimplike animals called krill. During certain times of the year, a single adult blue whale consumes about 4 tons (3.6 metric tons) of krill a day.

Blue whales are baleen whales, which means they have fringed plates of fingernail-like material, called baleen, attached to their upper jaws. The giant animals feed by first gulping an enormous mouthful of water, expanding the pleated skin on their throat and belly to take it in. Then the whale's massive tongue forces the water out through the thin, overlapping baleen plates. Thousands of krill are left behind—and then swallowed.

Blue whales look true blue underwater, but on the surface their coloring is more a mottled blue-gray. Their underbellies take on a yellowish hue from the millions of microorganisms that take up residence in their skin. The blue whale has a broad, flat head and a long, tapered body that ends in wide, triangular flukes.

Blue whales live in all the world's oceans occasionally swimming in small groups but usually alone or in pairs. They often spend summers feeding in polar waters and undertake lengthy migrations towards the Equator as winter arrives.

These graceful swimmers cruise the ocean at more than five miles an hour (eight kilometers an hour), but accelerate to more than 20 miles an hour (32 kilometers an hour) when they are agitated. Blue whales are among the loudest animals on the planet. They emit a series of pulses, groans, and moans, and it’s thought that, in good conditions, blue whales can hear each other up to 1,000 miles (1,600 kilometers) away. Scientists think they use these vocalizations not only to communicate, but, along with their excellent hearing, to sonar-navigate the lightless ocean depths.

Really Big Babies

Blue whale calves enter the world already ranking among the planet's largest creatures. After about a year inside its mother's womb, a baby blue whale emerges weighing up to 3 tons (2.7 metric tons) and stretching to 25 feet (8 meters). It gorges on nothing but mother's milk and gains about 200 pounds (91 kilograms) every day for its first year.

Blue whales are among Earth's longest-lived animals. Scientists have discovered that by counting the layers of a deceased whale's waxlike earplugs, they can get a close estimate of the animal's age. The oldest blue whale found using this method was determined to be around 110 years old. Average lifespan is estimated at around 80 to 90 years.

Between 10,000 and 25,000 blue whales are believed to still swim the world's oceans. Aggressive hunting in the 1900s by whalers seeking whale oil drove them to the brink of extinction. Between 1900 and the mid-1960s, some 360,000 blue whales were slaughtered. They finally came under protection with the 1966 International Whaling Commission, but they've managed only a minor recovery since then.

Blue whales have few predators but are known to fall victim to attacks by sharks and killer whales, and many are injured or die each year from impacts with large ships. Blue whales are currently classified as endangered on the World Conservation Union (IUCN) Red List.

Type:

Mammal

Diet:

Carnivore

Average life span in the wild:

80 to 90 years

Size:

82 to 105 ft (25 to 32 m)

Weight:

Up to 200 tons (181,437 kg)

Group name:

Pod

Protection status:

Endangered

Did you know?

When a blue whale exhales, the spray from its blowhole can reach nearly 30 ft (9m) into the air.

Size relative to a bus:

Hippopotamuses love water, which is why the Greeks named them the "river horse." Hippos spend up to 16 hours a day submerged in rivers and lakes to keep their massive bodies cool under the hot African sun. Hippos are graceful in water, good swimmers, and can hold their breath underwater for up to five minutes. However, they are often large enough to simply walk or stand on the lake floor, or lie in the shallows. Their eyes and nostrils are located high on their heads, which allows them to see and breathe while mostly submerged.

Hippos also bask on the shoreline and secrete an oily red substance, which gave rise to the myth that they sweat blood. The liquid is actually a skin moistener and sunblock that may also provide protection against germs.

At sunset, hippopotamuses leave the water and travel overland to graze. They may travel 6 miles (10 kilometers) in a night, along single-file pathways, to consume some 80 pounds (35 kilograms) of grass. Considering their enormous size, a hippo's food intake is relatively low. If threatened on land hippos may run for the water—they can match a human's speed for short distances.

Hippo calves weigh nearly 100 pounds (45 kilograms) at birth and can suckle on land or underwater by closing their ears and nostrils. Each female has only one calf every two years. Soon after birth, mother and young join schools that provide some protection against crocodiles, lions, and hyenas.

Hippos once had a broader distribution but now live in eastern central and southern sub-Saharan Africa, where their populations are in decline.

Type:

Mammal

Diet:

Herbivore

Average life span in the wild:

Up to 40 years

Size:

Head and body, 9.5 to 14 ft (2.8 to 4.2 m); tail, 13.75 to 19.75 inches (35 to 50 cm)

Weight:

5,000 to 8,000 lbs (2,268 to 3,629 kg)

Group name: